ՀՈԳԵԿԱՆ ԻՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ

Այսօրվա գրառումը փորձելու է ուշադրություն գրավել հոգեբանական հիմնարար հասկացություններից մեկի՝ հոգեկան իրականություն երևույթի վրա: 

Հուսով եմ, որ բոլորս համաձայն ենք այն մտքին, որ մարդու հոգեկան գործունեությունը մեծամասամբ իռացիոնալ է: Ընդ որում՝ այդ իռացիոնալությունն իր սահմաններում (եթե սահմաններ ունի) շատ բազմաբնույթ և փոփոխական է: Դրանով է թերևս պայմանավորված այն, որ մեզանից յուրաքանչյուրը նույն առարկաները, երևույթները ընկալում և մեկնաբանում է բոլորովին տարբեր կերպ: Առօրյայում այս հարցը հազվադեպ է օրակարգային դառնում, մինչդեռ հոգեթերապևտիկ աշխատանքում այն մշտապես առաջնային է: 

ՆԵՎՐՈԶԻ ԱՌԱՋԱՑՄԱՆ ԳՈՐԾՈՆՆԵՐԸ՝ ԸՍՏ Զ. ՖՐՈՅԴԻ

Իր՝ «Արգելակում, ախտանիշ և տագնապ» (1926) աշխատության վերջում Զիգմունդ Ֆրոյդը, ամփոփելով գրքի մեջ զետեղված հիմնական մտքերը նևրոզների* մասին, նշում է նևրոզների առաջացմանը նպաստող հիմնական գործոնները:

ՆԱԽՆԱԿԱՆ ՑԱՆԿԱՏԵՍԻԼ

Այսօրվա գրառումս նվիրվում է մանկական փորձառության այն հետքերին, որոնք մարդը համառորեն կրում է իր մեջ ողջ կյանքի ընթացքում, և որոնք մեծ ներուժ ունեն ազդելու մարդու վարքի դրսևորումների վրա. դրանք մանկական նախնական ցանկատեսիլներն են (գերմ.՝ Urphantasien):

Զ. ՖՐՈՅԴԸ ԿՈՄՈՒՆԻԶՄԻ ԵՎ ՀԱԿԱՍԵՄԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ

Իր` «Քաղաքակրթության անհարմարությունը» (1930) աշխատության V գլխում Զիգմունդ Ֆրոյդն անդրադառնում է մերձավորի նկատմամբ սիրո «անհարմարությանը» և այդ համատեքստում անդրադառնում ժամանակաշրջանի արդիական հարցերին: Ստորև բերված հատվածը բավականին հետաքրքիր է մեր օրերի մարդու հայացքով նայելիս, ուրեմն ցանկությունս մեծ էր ձեզ հետ այն կիսելու: