Բազմաթիվ
հոգեվերլուծողներ մշտապես փորձել են համեմատել, հաճախ նաև հակադրել անձի էդիպյան և նարցիսական դրսևորումները: Բայց, ինչպես նշում է Անդրե Գրինը, էդիպյանը միշտ իր մեջ կրում է նարցիսական, և նարցիսականը սնում է էդիպյանը՝ չնայած, որ ըստ նրա՝ նարցիսական կոնֆլիկտը կարող է թաքցնել էդիպյան կոնֆլիկտը (անտիէդիպ) [1]: Ուստի նարցիսական խնդրի հետ աշխատանքը պետք է պարունակի
որոշակի կենտրոնացում էդիպյան հարցի շուրջ և հակառակը:
